ဥဒါန္းပါဠိေတာ္၊ ဧကပုတၱကသုတ္

•September 5, 2012 • Leave a Comment

”ခ်စ္အပ္ေသာ သေဘာရိွေသာ ရူပကၡနၶာ စသည္တို့၌ သာယာမႈျဖင့္ တပ္မက္ျကေသာ နတ္အေပါင္း တို့သည္ လည္းေကာင္း၊ လူအေပါင္းတို့သည္ လည္းေကာင္း ဆင္းရဲကုန္လ်က္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္၍ ေသမင္း၏အလိုသို့ လိုက္ပါျကရကုန္၏။

အျကင္ပုဂၢိုလ္တို့သည္ ေန့၌ လည္းေကာင္း၊ ညဥ့္၌ လည္းေကာင္း ေမ့ေလ်ာ့ျခင္း မရိွဘဲ
ခ်စ္အပ္ေသာ သေဘာရိွ ေသာ ခနၶာငါးပါးကို စြန့္ကုန္၏။ထိုပုဂၢိုလ္တို့သည္လြန္ေျမာက္နိုင္
ခဲသည္ ့ ေသမင္းသံုးသပ္အပ္ေသာ ဝဋ္ဆင္းရဲ အျမစ္ကို တူးျဖိုနိုင္ကုန္၏”

ၿမတ္ဗုဒၶ

Image

ဥဒါန္းပါဠိေတာ္၊ သကၠာရသုတ္

•September 5, 2012 • Leave a Comment

”ရြာ၌ လည္းေကာင္း၊ ေတာ၌ လည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲနွင့္ ေတြ႕ထိေသာ္ ဤခ်မ္းသာ ဆင္းရဲသည္ မိမိေျကာင့္ လည္းေကာင္း၊ သူတစ္ပါး ေျကာင့္ လည္းေကာင္း ျဖစ္၏ဟု အစဲြမထားရာ၊ ေတြ့ထိျခင္းတို့သည္ ခနၶာငါးပါးကို စဲြ၍ ေတြ႕ထိကုန္၏။ ခနၶာငါးပါး မရိွသူကို အဘယ္အေျကာင္းေျကာင့္ ေတြ႕ထိျခင္းတို့သည္ ေတြ႕ထိနိုင္ကုန္အံ့နည္း”

ၿမတ္ဗုဒၶ

Image

ဥဒါန္းပါဠိေတာ္၊ ရာဇသုတ္

•September 5, 2012 • Leave a Comment

”ေလာက၌ ကာမခ်မ္းသာသည္ လည္းေကာင္း၊ နတ္၌ ျဖစ္ေသာ ခ်မ္းသာသည္ လည္းေကာင္း ဤခ်မ္းသာတို့သည္ တဏွာကုန္ရာ (ဖလသမာပတ္) ခ်မ္းသာ၏ တစ္ဆယ့္ေျခာက္စိတ္ စိတ္၍ တစ္စိတ္ကိုမွ် မမီနိုင္ကုန္”

ၿမတ္ဗုဒၶ

Image

ၿမတ္ဗုဒၶ ႏွင္႔ မုစလိႏၵနဂါးမင္း

•June 14, 2011 • Leave a Comment

အခါတစ္ပါး၌ သံုးေလာက ထြဋ္ထား သေဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးသည္ ဘုရား ၿဖစ္ေတာ္မူကာစ ဥ႐ုေ၀လ ေတာ ေနရဥၨရာ ျမစ္ကမ္းနားနံေဘး ေပါက္ေရာက္ေနေသာ က်ည္းပင္ရင္း၌ စံေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ခုနစ္ရက္ပတ္လံုး တင္ပ်ဥ္ေခြ ကာ ဖလသမာပတ္ကို ခံစားလ်က္ တစ္ထိုင္တည္းထိုင္ေနေတာ္မူ၏။

ထိုအခ်ိန္အခါသမယတြင္ ခ်မ္းေအးေသာေလ ႏွိပ္စက္သည့္ ခုနစ္ရက္ပတ္လံုး ေစြေသာအခါမဲ့ မိုးႀကီးသည္ ရြာသြန္းေလ၏။ ထိုအခါ မုစလိႏၵနဂါး မင္းလည္း မိမိဗိမာန္မွ ထြက္လာၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကို အေအးဒဏ္၊ အပူဒဏ္၊ ျခင၊္ မွက္၊ ေလဒဏ္၊ ေနပူဒဏ္၊ ေၿမြ ကင္း သန္းတို႔၏ ကိုက္ခဲၿခင္းမွ ကင္းေ၀ေစၿခင္းအလိုဆႏၵဌာ ႏွလံုးသြင္း၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ကိုယ္ေတာ္ကို အေခြတို႔ျဖင့္ ခုနစ္ပတ္ရစ္ပတ္၍ ဦးထိပ္ထက္၌ ႀကီးစြာေသာ ပါးပ်ဥ္းကို မိုးလ်က္ ကာကြယ္ေပးထားေလ၏။

ထိုၿပင္းထန္ေသာ အခါမဲ႔မိုးၾကီး ရြာသြန္းခဲ႔ေသာ ခုနစ္ရက္ကို ေက်ာ္လြန္သြားေသာ အခ်ိန္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထို (အရဟတၱဖိုလ္) ဖလသမာပတ္ သမာဓိမွ ထေတာ္မူေလ၏။ ထိုအခါ မုစလိႏၵနဂါးမင္းသည္ ေကာင္းကင္၌ တိမ္တိုက္ ေပ်ာက္ပ်က္ ကင္းစင္ေနသည္ကို သိ၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ကိုယ္ေတာ္မွ အေခြတို႔ကို ေျဖ၍ နဂါးမင္းအသြင္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ကာ လုလင္အသြင္ကို ၿပန္လည္ဖန္ဆင္းၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကို လက္အုပ္ခ်ီကာ ရွိခိုးလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား ေရွ႕ေမွာက္၌ ရပ္တည္၏။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဤအေၾကာင္းအရာကို သိေတာ္မူေသာ အခ်ိန္၌

“မဂ္ဥာဏ္ေလးပါတည္း ဟူေသာ ေရာင့္ရဲျခင္း ရွိသည္ျဖစ္၍ ထင္ရွားသိၿပီးေသာ တရားရွိသည့္ ခပ္သိမ္းေသာ တရားတို႔ကို ျမင္ေသာ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္အား နိဗၺာန္ဟူေသာ ၀ိေ၀ကသည္ ခ်မ္းသာ၏၊ ေလာက၌ အမ်က္မထြက္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ သတၱ၀ါ အေပါင္းတို႔၌ (မညႇဥ္းဆဲမိေအာင္) ေစာင့္စည္းျခင္းသည္ လည္းေကာင္းခ်မ္းသာ၏။ ေလာက၌ ကာမဂုဏ္တိ ု႔ကို လြန္ေျမာက္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ စြဲမက္မႈ “ရာဂ” ကင္းသည့္ အျဖစ္သည္ခ်မ္းသာ ၏။ ငါဟူေသာ မာန္ကို ဆံုးမႏိ ုင္ျခင္းသည္ စင္စစ္ အျမတ္ဆံုး ခ်မ္းသာျခင္း ျဖစ္၏”

ဟု ဤဥဒါန္းကို က်ဴးရင့္ေတာ္မူေလသည္။ ဥဒါန္းပါဠိေတာ္၊ မုစလိႏၵ၀ဂ္၊ မုစလိႏၵသုတ္

မွတ္ခ်က္။ စာဖတ္သူမ်ား ေခ်ာေမြ႔ေစရန္အတြက္ အနည္းငယ္တည္းၿဖတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မူရင္းပါဠိေတာ္ၿမန္မာၿပန္၏ ဆိုလိုရင္း အႏွစ္သာရမ်ားအား တိမ္းပါးသြားၿခင္းအလွ်င္းမရွိပါ…..

ဗုဒၶေဟာၾကား ၿမတ္တရားေရးသားပူေဇာ္သည္……

ကြ်န္ေတာ္ ႏွင္႔ အထုပ္ၾကီးမ်ား

•May 27, 2011 • Leave a Comment

မေန႔က….လမ္းမေပၚတြင္ လြယ္အိပ္ၾကီးတစ္လံုးကို ကိုင္၍ ေလ်ာက္သြားေနသူတစ္ေယာက္အား စာေ၇းသူၿမင္ေတြရေလသည္။ ထိုသူအား မၾကာမၾကာ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊ ဆိုင္တစ္ခု၏ ေဘးဘီ၀ဲယာတြင္လည္းေကာင္း အထုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ လြယ္လ်က္တစ္မ်ိဳး၊ ကိုင္လ်က္တစ္ဖံု၊ ထမ္းလ်က္တစ္သြယ္ ၿမင္ေတြ႔ေပါင္း မ်ားခဲ႔တာၾကာပါဘီ။ ေတြ႔တိုင္းလည္း စပ္စပ္စုစုေလးၿဖင္႔ သတိမူေနမိသည္။ ၎၏ အိပ္မ်ားထဲတြင္ အ၀တ္အစားအေဟာင္းမ်ား၊ ဖိနပ္အေဟာင္းအ၇ံေပါင္းမ်ားစြာ၊ ဘီးတို၊ ဘီးစမ်ား၊ ကြ်တ္ကြ်တ္အိပ္အထုတ္မ်ား၊ ပုတီးကုန္းမ်ား၊ စာတုိေပစမ်ား၊ ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္မ်ား၊ ေဆးမ်ား ႏွင္႔ တိုလီမုတ္စပစၥည္းမ်ား အမိ်ဳးေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ေပလိမ္မည္။ ထိုသူသည္ ထိုအထုပ္ၾကီးအား ၎သြားေလရာ ေနရာမ်ားသို႔ မႏိုင္မနင္းထမ္းပိုးကာၿဖင္႔ သြားေရာက္ေသာ ထံုးစံရွိေပသည္။ တစ္ခါတရံ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ ၎အထုပ္မ်ားႏွင္႔ က်က်နနထိုင္ကာ စားေသာက္ေန လိုက္ေသးသည္။ ဘယ္သြားသြား၊ ဘယ္လာလာ၊ ဘယ္မွာဘဲအိပ္အိပ္ ၎အထုပ္မ်ားအား ေပ်ာက္သြားမည္႔အလား ကိုယ္ႏွင္႔မကြာထိန္းသိမ္းထားေပသည္။ ထိုအထုပ္မ်ားသည္ သူ႔အတြက္ေတာ႔ တန္ဖိုးအနဂၢထိုက္တန္ေပလိမ္႔မည္။ သူသည္၎ အထုပ္မ်ားမွလြဲ၍ ပတ္၀န္းက်င္ကို လည္းဂရုတစိုက္ၾကည္႔ရွဳေလ႔လာမည္မဟုတ္။ ၎အထုပ္မ်ားကို ထမ္းပုိး၍ ခရီးႏွင္ေနရသည္ကိုလည္း ေမာပန္းရေကာင္းမွန္းမသိ၊ သာယာၾကည္ႏွဴး၍ပင္ ေနသေယာင္ေယာင္ၿဖစ္၏။ ထိုသူသည္ကား စာေရးသူတို႔ ရပ္ကြက္အတြင္းမွ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႔တဲ႔ေနသူလူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေပသည္။

ထိုသူအားၾကည္႔၍ စာေရးသူစိတ္သႏၱာန္တြင္လည္း ဒီလူလိုပါဘဲ…စာေရးသူနဲ႔ ယခုစာရွဳသူကိုယ္တိုင္လည္းဘဲ… တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သားသမီးေတြအေၿခတက်လွပဖို႔၊ ၀မး္ေရး၀ဖို႔၊ သူမ်ားထက္အေနသာဖို႔၊ အေနေခ်ာင္ဖို႔၊ ေဖာေဖာသီသီသံုးႏိုင္ဖို႔၊ သူမ်ားခ်မ္းသာသလို ကိုယ္လည္းခ်မ္းသာဖို႔၊ ၀တ္ေကာင္းစားလွေလးေတြ၀တ္ဖို႔၊ ေဒါသေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာန၊ တဏွာ ေတြကို အေၿခခံထားတဲ႔ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္တရားေတြကို ေရွးရွဳၿပီး ရွာလိုက္ေဖြလိုက္ ရလာတဲ႔ ဥစၥာပစၥည္း၊ ရထားတဲ႔ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကိုလည္း နည္းေနေသးရင္ မ်ားေအာင္၊ မ်ားေနရင္လည္း ဒီထက္ဆထက္မ်ားစြာ ၿဖစ္လာေအာင္ ေနမနား၊ ညမနား အလုပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို လုပ္ကိုင္ေနရပါတယ္။ ရလာတဲ႔ ဥစၥာပစၥည္း အနည္း၊ အမ်ားေပၚမူတည္ၿပီး စုလိုက္ေဆာင္းလုိက္ရ၊ မပ်က္မစီးေအာင္ထိန္းသိမ္းလိုက္ရ၊ သူခိုးသူ၀ွက္ရန္မွ ကာကြယ္လိုက္ရ နဲ႔ အထုပ္ေသးမ်ားအား ၾကီးလာေအာင္၊ အထုပ္ၾကီးမ်ားအားလည္း ဒီထက္ပိုၾကီးေအာင္ၾကိဳးပမ္းေနရ ပါတယ္။ ဒီအထုပ္မ်ားသည္ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ေရာ စာရွဴသူေတြအတြက္ပါ အဖိုးအနဂၢထိုက္တန္သည္ဟု ယူဆခဲ႔ၾကၿပီးၿဖစ္ေနပါသည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ စာေရးသူတို႔လည္း အေပၚက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ႔တဲ႔သူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာမ်ားၿခားေနဦးမွာလည္း သူလည္း သူ႔အထုပ္ကို တန္ဖိုးထားဖက္တြယ္ထားသလို၊ စာေရးသူမ်ားလည္း ကိုယ္႔အထုပ္ကို တန္ဖိုးထားဖက္တြယ္ေနၾကရတာပါဘဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ေလမ်ားဆိုရင္ အိမ္မွာ အေဟာင္းပစၥည္းမ်ားကိုလည္း မၿပစ္ရက္၊ မေရာင္းရက္၊ မေပးရက္ၾကပါဘူး။ “ေအာ္..တစ္ခ်ိန္မွာ လိုအပ္ရင္သံုးလို႔ရတယ္ဟဲ႔” ဆိုၿပီး သိမ္းထား၊ စုထားေဆာင္ထားရပါေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေဟာင္းေတြလည္း ေတာင္လိုပံု၊ အသစ္ေတြကလည္း ထပ္ထပ္ေရာက္လာနဲ႔ စြဲလမ္းတဲ႔ တဏွာနဲ႔ ထိန္းသိမ္းရတဲ႔ တာ၀န္ေတြလည္းၾကီးလာလို႔ အထုပ္ေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာ ၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္ လာခဲ႔ပါဘီ။

သံုးေလာက ထြဋ္ထား ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးက “ သားသမီး ကြၽဲႏြား ဥစၥာတို႔ျဖင့္ ယစ္မူးေမ့ေလ်ာ့လ်က္ ကာမဂုဏ္တို႔၌ မရေသးသည္ကို ေတာင့္တ၊ ရၿပီးသည္ကို တြယ္တာကပ္ၿငိသည့္ စိတ္ရွိေသာသူကို ႀကီးစြာေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ရြာကို လႊမ္းမိုးတိုက္ယူ သကဲ့သို႔ ေသမင္းသည္ သိမ္းယူသြား၏။” ဟု ကိသာေဂါတမီ၀တၳဳ၊ ဓမၼပဒပါဠိေတာ္ၾကီးတြင္ အတိအလင္း ဆံုးမေတာ္မူထားၿပီးၿဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင္႔ စာေရးသူမ်ားလည္း အကုသိုလ္အထုပ္၊ ကုသိုလ္အထုပ္ေတြလည္း ေက်ာေပၚမွာေရာ၊ ပုခုန္းေပၚမွာေရာ၊ လက္ထဲမွာလည္း မႏိုင္မနင္းနဲ႔ သယ္ပိုးရင္း ဘ၀ခရီးကို ဆက္လက္ထြက္ခြာေနလို္က္ၾကတာ အခ်ိန္မ်ားလည္း တစ္ေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ မွတ္တိုင္ တစ္ခုမွတစ္ခုသို႔ လွ်င္ၿမန္စြာၿဖတ္ေက်ာ္ေနတာကိုလည္း သတိမထားမိခဲ႔ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔ ခရီးဆံုးကို အမွတ္မထင္ေရာက္သြားေတာ႔မွ ရွာထား၊ ေဖြထားတာေတြကို လြတ္ခ်ရေတာ႔မယ္ဆုိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ စြဲလမ္းစိတ္နဲ႔မ်ား မလြတ္ခ်မိခဲ႔ရင္၊ ထမ္းထား၊ ပိုးထားတဲ႔ အကုသိုလ္အထုပ္ေတြ ကို ယခင္ထဲက ၿဖဳတ္္ခ်ခဲ႔ဖို႔ ေမ႔ေနခဲ႔တယ္ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ လြတ္ခ်ဖို႔၊ ၿဖဳတ္ခ်လိုက္ဖို႔ လက္တြန္႔ေနေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဒီအေလး အပင္ေတြကို ၇ြက္လို႔ သံသရာခရီးလမ္းကို ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲ၊ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ထပ္မံေလ်ာက္ၾကရအံုးမွာပါဘဲခင္ဗ်ာ….

ဗုဒၶေဟာၾကား ၿမတ္တရားေရးသားပူေဇာ္သည္…..

တစ္စစၿဖင္႔ ဖဲ႔ထုတ္ရာ၏

•May 27, 2011 • Leave a Comment

မည္မွ်မာေၾကာေသာ သစ္ပင္၊ သစ္တံုး၊ ေက်ာက္ဆိုင္၊ ေက်ာက္တံုးမဆို ကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေသာ ပန္းပုဆရာလက္ေအာက္တြင္ ဆူး၊ ေဆာက္၊ တူ မ်ားၿဖင္႔ မလိုသည္႔ အရြယ္အစား၊ အပိုင္း၊ အစိတ္မ်ားကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ၿဖာ၍ တၿဖည္းၿဖည္း စိတ္ရွည္၊ လက္ရွည္ လံုလ၀ိရိယ အားၿဖင္႔ လိုသလိုပံုသြင္းၿခင္းၿဖင္႔ လွပေခ်ာေမာေသာ ပန္းပုအႏုပညာလက္ရာမ်ား ၿဖစ္လာေပမည္။

ၿမတ္ဗုဒၶ၏ ေဟာၾကားဆံုးမေတာ္မူထားေသာ တရားမ်ား အရဆိုပါလွ်င္

ပန္းထိမ္သည္သည္ ေရႊ၏ အညစ္အေၾကးကို တျဖည္းျဖည္း ထုတ္သကဲ့သို႔ ပညာရွိသည္ အစဥ္သျဖင့္ မိမိ၏ အညစ္အေၾကးကို အနည္းငယ္ အနည္းငယ္ အခြင့္ရတုိင္း အခြင့္ရတု ိင္း (ရာဂစေသာ အညစ္အေၾကးကို) ထုတ္ပယ္ရာ၏။

အညတရျဗာဟၼဏ၀တၳဳ၊ ဓမၼပဒပါဠိေတာ္

မိမိတို႔ ခႏၶာတြင္လည္း သံသရာတစ္ေလ်ာက္လံုး သေႏၶတည္ခဲ႔ေသာ ၁၀ပါးေသာ ကိေလသာအမ်ိဳးမ်ိဳးအားလည္း စိတ္ရွည္ပိုင္ႏိုင္စြာ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတည္းဟူေသာ ကိရိယာတန္ဆာပလာမ်ား ကို အသံုးခ်၍ ၀ိပႆနာတည္းဟူေသာ ထက္ၿမတ္ေသာ ဓမၼလက္နက္ၿဖင္႔ စဥ္ဆက္မၿပတ္၊ တရစပ္ အဖန္ဖန္ ဖယ္ထုတ္ၿခင္းၿဖင္႔ အၾကီးစား ကိေလသာ၊ အလတ္စားကိေလသာမ်ား ကုန္ဆံုးၿပီးသကာလ၊ အႏုစားကိေလသာမ်ားကိုပါ အဆံုးစြန္ဖယ္ထုတ္ႏိုင္ၿခင္းၿဖင္႔ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ ၿငိမ္းေအးရာအမွန္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ရေပမည္…..၎ ကိေလသာမ်ားအား ၀ိပႆနာတည္းဟူေသာ ဓမၼလက္နက္တစ္ခုထည္းၿဖင္႔သာ ဖယ္ထုတ္ႏိုင္ရာ၏။

ဗုဒၶေဟာၾကား ၿမတ္တရားေရးသားပူေဇာ္သည္…

ဆံုးမနည္းေဒသနာ

•May 20, 2011 • Leave a Comment

ကြ်ဳႏု္ပ္တို႔ သံုးေလာကထြ႗္ထား ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ကို္ယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးသည္ တစ္ပါးေသာပုဂၢိဳလ္တို႔အား ဆံုးမေတာ္မူရာတြင္ နည္းလမ္းေလးသြယ္ၿဖင္႔ ဆံုးမေတာ္မူေလသည္။ အၾကင္ေဒသနာျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆံုးမနည္းတို႔၌ တရားကို
ေဟာေတာ္မူ၏၊ ထုိေဒသနာသည္ မိမိထက္ အလြန္အကဲ မရွိ၊ ျမင့္ျမတ္ပါ၏။

(၁)       ျမတ္စြာဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိမိပညာျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းျခင္းေၾကာင့္ တစ္ပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ” ဤပုဂၢိဳလ္သည္ ငါဆံုးမသည့္အတုိင္း က်င့္သည္ရွိေသာ္ သံုးပါးေသာ သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔၏ အၾကြင္းမဲ့ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ အပါယ္သို႔ က်ျခင္းသေဘာ မရွိေသာ ကိန္းေသျမဲေသာ အထက္ မဂ္သံုးပါးလွ်င္ လားရာရွိေသာ ေသာတာပန္ ျဖစ္လတၱံ႕ဟု သိ၏။

(၂)       ျမတ္စြာဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိမိပညာျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းျခင္းေၾကာင့္ တစ္ပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ” ဤပုဂၢိဳလ္သည္ ငါဆံုးမသည့္အတုိင္း က်င့္သည္ရွိေသာ္ သံုးပါးေသာ သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔၏ အၾကြင္းမဲ့ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ တပ္မက္ၿခင္း ရာဂ၊ အမ်က္ထြက္ၿခင္း ေဒါသ၊ ေတြေ၀ၿခင္း ေမာဟ၊ တို၏လည္း ေခါင္းပါးေသာေၾကာင္႔ ဤလူ႔ၿပည္သို႔ တၾကိမ္သာလာ၍ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးကို ၿပဳလတၱံေသာ သကဒါဂါမ္ ျဖစ္လတၱံ႕ဟု သိ၏။

(၃)        ျမတ္စြာဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိမိပညာျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းျခင္းေၾကာင့္ တစ္ပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ” ဤပုဂၢိဳလ္သည္ ငါဆံုးမသည့္အတုိင္း က်င့္သည္ရွိေသာ္ ေအာက္ကာမဘံု၌ ပဋိသေႏၶေနျခင္း အဖို႔ရွိသည့္ ငါးပါးေသာ သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕ တို႔၏ အၾကြင္းမဲ့ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ (ျဗဟၼာ့ဘံု၌) ဥပပါတ္ပဋိသေႏၶ ေန၍ ထုိဘံု၌သာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳ လတၱံ႕ေသာ ထိုဘံုမွ ၿပန္လည္ၿခင္းသေဘာမရွိေသာ အနာဂါမ္ ျဖစ္လတၱံ႕ဟု သိ၏။

(၄)        ျမတ္စြာဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိမိပညာျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းျခင္းေၾကာင့္ တစ္ပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ” ဤပုဂၢိဳလ္သည္ ငါဆံုးမသည့္အတုိင္း က်င့္သည္ရွိေသာ္ အာသေ၀ါတရားတို႔၏ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္  အာသေ၀ါ တရားကင္းေသာ လြတ္ေျမာက္သည့္ (အရဟတၱဖိုလ္) စိတ္ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္သည့္ (အရဟတၱဖိုလ္) ပညာကို ယခုဘ၀၌ပင္ ထူးေသာဥာဏ္ျဖင့္ ကိုယ္တုိင္မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ျပည့္စံုေစ၍ ေနေသာ ရဟႏၲာ ျဖစ္လတၱံ႕ဟု သိ၏။

ပါထိက၀ဂ္ပါဠိေတာ္၊ သမၸသာဒနီယသုတ္။

ဗုဒၶေဟာၾကား ၿမတ္တရား ေရးသားပူေဇာ္သည္။